تبلیغات
Magazine Online Toronto and Tehran Attractions2018 - مطالب آبان 1396
منوی اصلی
Magazine Online Toronto and Tehran Attractions2018
"Good luck, good speech and good deeds" "Life means hope and movement"
  • محمدMohammad آستانه اصل Astanehaslm دوشنبه 29 آبان 1396 10:23 بعد از ظهر نظرات ()

    کد خبر: 1475120/24 زمان: 12:09   1396/08/29 بازدید: 94,697

    اختصاصی  :   zahooastaneh.mihanblog.com                           

    علی دایی به مراسم قرعه‌کشی جام جهانی دعوت شد

    مسئولان فیفا و برگزارکنندگان مراسم قرعه‌کشی رقابت‌های جام جهانی، تصمیم گرفتند یک مهمان دیگر به این مراسم اضافه کنند.

    به گزارش "ورزش سه"، در حالی که تنها چند روز تا برگزاری مراسم قرعه کشی رقابت های جام جهانی باقی مانده است یک مهمان نام آشنای دیگر نیز به این مراسم دعوت شد. امروز و طی تماسی که از سوی مسئولان برگزارکننده این مراسم با علی دایی برقرار شد، بهترین گلزن فوتبال دنیا نیز به عنوان یکی از مهمان های ویژه به این مراسم دعوت شد تا یک بار دیگر وی به عنوان نماینده فوتبال ایران و البته آسیا در مراسمی معتبر حضور پیدا کند. 

     

    پیش از علی دایی، مهدی مهدوی کیا نیز به این مراسم دعوت شده بود که اکنون به همراه کاپیتان سابق خود در روسیه حضور پیدا خواهد کرد. 


    نکته جالب در رابطه با دایی اینکه وی این روزها علاوه بر آماده سازی تیم سایپا برای دیدار برابر نفت یکی از مهمترین نفراتی است که سرگرم کمک رسانی به زلزله زدگان کرمانشاه است و تاکنون توانسته قدم های بزرگی در این باره بردارد.

     

    لازم به ذکر است مراسم قرعه کشی رقابت های جام جهانی 2018 روسیه روز دهم آذرماه برگزار و به طور زنده از سایت آنتن و با حضور کارشناسان فوتبال ایران پخش خواهد شد.

    آخرین ویرایش: جمعه 10 آذر 1396 11:28 قبل از ظهر
    ارسال دیدگاه
  •  

    لولیتا

     ترجمه: اکرم پدرام‌نیا- اقتباس ازنشریه فارسی زبان شهروند-کانادا تورنتو

    بخش یک ـ پاره‌ی چهار

    نوشته: ولادیمیر ناباکوف 

     

    گرچه قرارم این بود که فقط دنبال شخصیتی آرام‌بخش با موی زهارِ تزیینی و دست‌پختی ستودنی از خوراک پود-و- فویِ فرانسوی باشم، اما آن‌چه به‌واقع مرا به‌سمت والریا کشاند، تقلیدی بود که او از دختربچه‌ها می‌کرد. این تقلید نه از آن روی بود که با علم غیب‌اش مرا شناخته بود، بلکه این سبک او بود و من بودم که به‌خاطر این سبک در برابر او زانو زدم. به‌واقع سن‌اش کم نبود و بیست‌وهشت‌نه سالی داشت (البته هرگز سن واقعی‌اش را نفهمیدم، چون حتا گذرنامه‌اش نیز دروغ می‌گفت) و از بکارت‌اش هم بسته به شرایطی که بنا به روحیه‌ی خاطره‌گرای‌اش تغییر می‌کرد، داستان‌های گوناگون می‌بافت. من هم که به سهم خودم آن‌قدر خام بودم که کم‌تر کسی می‌توانست این‌گونه خام باشد، مگر آدمی با افکار منحرف جنسی. او به‌نظر نرم و کرک‌سان و شادوشنگول بود و لباس‌های پسرانه‌ی تنگ می‌پوشید. بخش بزرگی از پاهای صاف‌اش را نشان می‌داد و می‌دانست چه‌طور قوزک سفیدِ پای‌اش را توی دمپایی‌های مخملی سیاه به نمایش بگذارد. لب‌ولوچه برمی‌چید و روی گونه‌های‌اش چال می‌انداخت؛ ورجه‌وروجه می‌کرد؛ لباس چسبان می‌پوشید و موهای کوتاه فر و بورش را به سبکی بسیار کودکانه و لوس تکان می‌داد.

    پس از مراسم کوتاهی در تالار شهرداری، آپارتمانی نو اجاره کردم و او را به آن‌جا بردم و پیش از آن‌که به او دست بزنم وادارش کردم لباسِ خواب ساده‌ی دخترانه‌ای را که از کمد لباس‌های یکی از یتیم‌خانه‌ها کش رفته بودم، بپوشد. با این کارِ من تعجب کرد. به‌هرحال، از آن شبِ زناشویی چنان ساعت‌های لذت‌بخشی ساختم که هنگام دمیدن خورشید دیگر خل‌وچل شده بود. اما واقعیت زود خودش را نمایان کرد. موی رنگ شده بلند شد و ریشه‌های سیاه‌شان آشکار شدند. مچ پای تراشیده‌اش زبر شد؛ خیلی زود دهان مرطوب‌اش، با آن‌که آن را از عشق پر می‌کردم، با رسوایی شباهت‌اش را به دهان مامانِ وزغ‌مانندِ مرحوم‌اش که او را در پرتره‌ی نفیسی دیده بودم، آشکار کرد؛ و حالا به‌جای دخترک رنگ‌پریده‌ی هرزه، پیرزنی در حقیقت بی‌مغز با پستان‌های گنده و پاهای کوتاهِ چاق روی دست هامبرت هامبرت مانده بود.

    این زندگی زناشویی از سال 1935 تا سال 1939 ادامه یافت. تنها سرمایه‌ی او سرشت کم‌حرف‌اش بود که کمک می‌کرد تا به آپارتمان فلاکت‌زده‌مان حس غریبی از آسایش بدهد. آپارتمانی با دو اتاق، که پشت پنجره‌ی یکی از اتاق‌ها چشم‌اندازی غبارآلود داشت و دیگری دیواری آجری؛ آشپزخانه‌ای کوچک و وانی به شکل کفش که وقتی در آن می‌نشستم، احساس می‌کردم مارات‌ام،1 البته بدون خدمتکار یقه‌سفیدی که بخواهد با ضربه‌ی چاقو مرا بکشد. با هم چند شب خوب و به‌خاطرماندنی داشتیم، او در روزنامه‌ی Paris-Soir غرق می‌شد و من پشت میز زهواردررفته‌ام کار می‌کردم. با هم به سینما، مسابقه‌ی دوچرخه‌سواری و مشت‌زنی می‌رفتیم. ولی به‌ندرت به تن فرسوده‌اش گرایشی داشتم، مگر در مواردی ناگزیر و بسیار ضروری. بقال روبه‌رویی دختر کوچولویی داشت که سایه‌اش دیوانه‌ام می‌کرد؛ اما سرانجام با کمک والریا برای بیرون آمدن از این گرفتاری موهوم راه‌هایی قانونی پیدا کردم. در مورد پخت غذا، بی‌حرف‌وحدیث فکر خوراک پود-و- فویِ فرانسوی را از سر بیرون کرده بودیم و بیش‌ترِ وعده‌های غذایی‌مان را در رستوران شلوغی توی خیابان بناپارت، پشت میزهایی با رومیزی‌های لک‌وپیس‌شده از شراب و در میان وِروِر و سروصداهای خارجی‌ها می‌خوردیم. فروشنده‌ی مغازه‌ی بغلی صنایع‌دستی می‌فروخت و پشت پنجره‌ی شلوغ‌اش، ماشین چاپ خوشگل و زرق‌وبرق‌دار سبز، قرمز، طلایی و آبی پررنگِ آمریکایی‌ای را به نمایش گذاشته بود و هم‌چنین لوکوموتیوی با دودکش و سپری بزرگ که گویی از دل مرغزار شبی توفانی، واگن‌های ارغوانی روشن‌اش را می‌کشد و دود سیاه براق‌اش را با ابرهای باران‌زای خزمانند ترکیب می‌کند.

    این زندگی از هم پاشید. تابستان 1939 عموی آمریکایی‌ام از دنیا رفت و برای من حقوق سالانه‌ای برابر با چند هزار دلار به ارث گذاشت، البته به‌شرطی که به آمریکا می‌رفتم و به کاروکسب او توجه‌ای نشان می‌دادم. این دورنما به‌نظرم بسیار خوشایند آمد. احساس می‌کردم زندگی‌ام به تکانی نیاز دارد. موضوع دیگری هم بود: آرامش زندگی مشترک و باشکوه‌مان را بید سوراخ سوراخ کرده بود. هفته‌های آخر بیش و بیش‌تر متوجه می‌شدم که والریای چاق من دیگر مثل همیشه نیست؛ عجیب بی‌قرار شده بود؛ حتا گاهی ناراحت و آزرده می‌نمود که با شخصیت موجودی‌اش در انبار، شخصیتی که قرار بود جعل کند، کاملا متفاوت بود. وقتی به او گفتم که به‌زودی به‌سمت نیویورک حرکت می‌کنیم، گیج و پریشان شد؛ چون برگه‌های هویت‌اش مشکل داشتند. ظاهرا گذرنامه‌ی نانسن2 داشت یا بهتر است بگویم گذرنامه‌ی نانسنس3، چون به دلایلی حتا سهمی که در گذرنامه‌ی همسر صددرصد سوئیسی‌اش داشت هم نمی‌توانست مشکل گذرنامه‌ی نانسنی‌‌اش را رفع کند.

    بنابراین فکر کردم بهتر است برویم رییس حوزه یا مقامات رسمی دیگر را ببینیم و با آن‌که با شکیبایی بسیار برایش از آمریکا و کشور بچه‌های گلگون و درختان کم‌مانندش توضیح دادم و گفتم که زندگی‌اش نسبت به زندگی در این پاریس تیره و دلگیر تغییری اساسی خواهد کرد، به این تصمیم من هیچ میل و علاقه‌ای نشان نداد.

    یک روز صبح وقتی مدارک‌اش دیگر داشت کم‌وبیش آماده می‌شد، هنگام بیرون آمدن از یکی از ساختمان‌های اداری همان‌طور که مثل اردک راه می‌رفت، بی‌آن‌که کلمه‌ای حرف بزند، سر پشمالوی‌اش را تند و پی‌درپی تکان داد. چند دقیقه‌ای گذاشتم سرش را خوب بجنباند و سرانجام پرسیدم اتفاقی افتاده که من نمی‌دانم، و او پاسخ داد (من از زبان فرانسه ترجمه‌اش می‌کنم، و به‌گمانم او هم، به‌نوبه‌ی خودش، از یکی از زبان‌های بی‌مزه‌ی اسلاوی به زبان فرانسه ترجمه کرده بود) «پای مرد دیگری در میان است.»

    بی‌تردید این عبارت زشت را هیچ مردی دوست ندارد از دهان زن‌اش بشنود. اعتراف می‌کنم که با شنیدن‌اش گیج شدم. دلم می‌خواست او را بزنم ولی زدن‌اش وسط خیابان ممکن نبود، گرچه یک مرد عامیِ درستکار این کار را می‌کرد. سال‌ها تحمل رنج‌های پنهانی به من درس‌ بردباری‌ فراانسانی آموخته بود. او را تا پای تاکسی‌ای که مدتی کنار جدول، هم‌پای ما پیش می‌آمد، بردم و سوار شدیم. در آن فضای کم‌وبیش خصوصی آهسته از او خواستم که آن حرف بی‌معنی را توضیح بدهد. خشم فزاینده‌ای داشت خفه‌ام می‌کرد، نه به این دلیل که به آن آدم مضحک علاقه‌ی خاصی داشتم: مادام هامبرت، بلکه به‌خاطر پیش آمدن هم‌زمان چند موضوع‌ قانونی و غیرقانونی‌ای بود که خودم باید تنها درموردشان تصمیم می‌گرفتم و او، والریا، زن کمدی من با گستاخی داشت به شیوه‌ی خودش از دست سرنوشت و کمک من رها می‌شد. از او اسم معشوق‌اش را پرسیدم… دوباره پرسش‌ام را تکرار کردم؛ اما او فقط ورور مسخره‌ای می‌کرد و درباره‌ی بدبختی‌اش از زندگیِ با من حرف می‌زد و از تصمیم‌اش برای طلاقی فوری می‌گفت. سرانجام با مشت روی زانوی‌اش کوبیدم و فریاد زدم، «می‌گویم اسم‌اش را بگو!» بی‌آن‌که یکه‌ای بخورد، طوری توی چشم‌هایم زل زد که گویی جواب‌اش آن‌قدر ساده است که لازم نیست به زبان آورد، و سپس شانه‌های‌اش را بالا انداخت و به گردنِ کلفت راننده‌ی تاکسی اشاره کرد. او هم جلو قهوه‌خانه‌ی کوچکی ایستاد و خودش را معرفی کرد. اسم مسخره‌اش یادم نیست ولی پس از این همه سال هنوز قیافه‌اش را خوب به یاد می‌آورم؛ روسی‌ای خپل و سفید، از سرهنگ‌های سابق، با سبیلی کلفت و موی کوتاه سربازی؛ هزاران نفر از آن‌ها در سطح شهر پاریس از این نمونه معامله‌های احمقانه می‌کردند. پشت میزی نشستیم؛ یارو تزاری شراب سفارش داد و والریا پس از آن‌که دستمالی مرطوب روی زانوی‌اش گذاشت، شروع کرد به حرف زدن، البته با درون من، به‌جایِ با من. کلمه‌ها را با چنان روانی‌ای در این مخزن باشکوه می‌ریخت که هرگز فکرش را هم نمی‌کردم که او چنین توانی داشته باشد. گه‌گاهی هم رگباری به‌زبان اسلاوی به‌سوی آن معشوق پوست‌کلفت‌اش روانه می‌کرد. اوضاع وارونه پیش می‌رفت و وقتی کلنلِ تاکسی با لبخندِ مالکیت کوشید والریا را خاموش کند و شروع کرد از نقشه‌ها و برنامه‌های آینده‌اش گفتن، از آن هم افتضاح‌تر شد. فرانسوی را بادقت ولی با چه لهجه‌ی زننده‌ای حرف می‌زد؛ دنیای عشق و کار را طوری شرح می‌داد که گویی می‌خواهد با والریا، زنِ کودک‌اش بازو در بازو وارد آن شود. والریا حالا داشت میان من و او آرایش می‌کرد و به لب‌های جمع‌شده‌اش رژ می‌مالید و غبغب‌اش را سه‌برابر می‌کرد تا به خط سینه‌اش برساند و کارهای دیگر از این‌دست، و مرد هم چنان از او حرف می‌زد که گویی غایب است یا کودک صغیری‌ست زیر سرپرستی کسی که حالا به صلاح اوست که از سرپرستی یک آدم عاقل به سرپرستی آدم عاقل‌تری برود؛ گرچه خشم من که دست خودم نبود، ممکن است سبب تغییر و تشدید بعضی احساسات شده، قسم می‌خورم که او داشت با من سر چیزهایی مثل خوراک او، عادت ماهانه‌اش، کمد لباس‌ها و کتاب‌هایی که خوانده و باید بخواند مشورت می‌کرد، چون گفت، «به‌نظر من ژان کریستف را دوست خواهد داشت؟» آه چه استاد کاملی بود، آقای تاکس‌اویچ.

    برای پایان دادن به این حرف‌های چرندوپرند، به والریا پیشنهاد دادم که مختصر وسایلی که دارد، فوری بردارد و برود. با این پیشنهاد، کلنل بی‌مزه برای خودنمایی گفت، حاضر است آن‌ها را تا تو ماشین بیاورد. پس کلنل با برگشت به حرفه‌ی واقعی‌اش خانواده‌ی هامبرت را تا خانه‌شان برد و در تمام راه والریا حرف زد و هامبرتِ ستمگر، ژرف، به هامبرت کوچولو می‌اندیشید که آیا خود او را بکشد یا معشوق‌اش را یا هردو را و یا هیچ‌کدام را. یادم می‌آید یک‌بار وقتی اسلحه‌ی دانشجویی را به‌دست‌اش می‌دادم، در یکی از آن روزهایی که (فکر کنم تابه‌حال درموردش حرفی نزده‌ام و حالا هم وقت این کار نیست) به این فکر افتادم که از خواهر کوچولوی‌اش، یکی از اثیری‌ترین نیمفت‌های ممکن، دخترکی با موهای آراسته به پاپیون سیاه، لذت ببرم و بعد خودم را بکشم. حالا مانده بودم که آیا والچکا (اسمی که کلنل صدایش می‌کرد) اصلا ارزش کشتن، خفه کردن یا غرق کردن داشت یا نه. پاهای خیلی حساسی داشت و فکر کردم همین‌که تنها شدیم، بهتر است به‌جای هرچیز،  از همین پا ناکارش کنم.

    اما لحظه‌ای تنها نشدیم. وقتی والچکا داشت چمدان بزرگ و دوتا ساک و کارتنی را تا مرز پاره شدن پر می‌کرد و با اشک‌های روانش رنگین‌کمان آرایش‌اش را روی صورت‌اش پخش می‌کرد، تصور این‌که کفش‌های کوهنوردی‌ام را بپوشم و با نوک پا اردنگیِ محکمی به کپل‌اش بزنم، ناممکن بود، چون کلنل لعنتی دایم آن دوروبر می‌پلکید. نمی‌گویم رفتارش از روی بی‌احترامی بود، اتفاقا به‌عکس، مثل بازیگر فرعی در کنار بازیگر اصلی مرا جذب و گمراه می‌کرد، چون با رفتار مودبِ مردم متمدن قدیم، برای هر حرکتی به زبان‌های گوناگون و با تلفظ اشتباه عذرخواهی می‌کرد و حتا وقتی والچکا شورت‌های صورتی زرق‌وبرق‌دارش را از روی بند بالای وان پایین می‌آورد، با کیاست سرش را برگرداند؛ اما نامرد به‌نظر همیشه همه‌جا بود و هیکل‌اش را با قالب آپارتمان ما جور می‌کرد، روی صندلی من روزنامه می‌خواند، گره طنابی را باز می‌کرد، سیگاری می‌پیچید، قاشق‌های چای‌خوری را می‌شمرد، به دستشویی سر می‌زد، به روسپی‌اش کمک می‌کرد تا پنکه‌ای را که پدر والچکا به او داده بود، جمع کند و چمدان‌های‌اش را تا خیابان می‌برد. من هم دست‌به‌سینه، نصف باسن‌ام را روی لبه‌ی پنجره گذاشته بودم و از نفرت و دلزدگی داشتم می‌مردم. سرانجام هر دو از آپارتمان لرزان بیرون رفتند و من به‌جای سیلی‌ای که باید مثل بازیگرهای فیلم‌ها، از پشت دست تو گوش والچکا می‌زدم، جایگزین ناچیزی را برگزیدم و در را با چنان شدتی پشت سرشان بستم که صدای‌اش هنوز در تک‌تک رگ‌وپی‌ام زنگ می‌زد. سپس ناشیانه نقش‌ام را بازی کردم و پریدم توی دستشویی تا ببینم آب توالت انگلیسی‌ام را نبرده باشند، نبرده بودند؛ اما زود متوجه شدم که مشاور سابق تزار پس از این‌که خوب مثانه‌اش را خالی کرده، سیفون را نکشیده. با دیدن‌اش بدجوری حالم به‌هم خورد. به‌واقع استخر باشکوه شاش آن بیگانه با ته قهوه‌ای سیگارش که در آن وامی‌رفت بزرگ‌ترین اهانت ممکن به من بود و چنان خشمگین‌ام کرد که وحشیانه دوروبر می‌چرخیدم تا هفت‌تیری پیدا کنم. البته خوب که فکر می‌کنم می‌بینم این هم چیزی نبود به‌جز ادب طبقه‌ی متوسط روسی (و هم‌چنین شرمِ شرقی، احتمالا) که کلنلِ خوب (ماکسیمویچ! اسمش ناگهان به ذهنم زد) این آدم بسیار رسمی (مثل همه‌ی هم‌قماش‌های‌اش) را بر آن داشته، تا نیاز شخصی‌اش را در سکوتی مودبانه رفع کند و با سرازیر کردن حجم زیادی از آب پشت چکه‌چکه‌های آهسته‌ی ادرارش صدای بلندی در خانه نپیچاند و کوچکی اندازه‌ی خانه‌ی میزبان‌اش را به رخ‌اش نیاید. اما این فکر آن لحظه به ذهن‌ام نزد و با خشم می‌غریدم و برای پیدا کردن چیزی بهتر از جارو، همه‌ی آشپزخانه را می‌کاویدم. سپس از گشتن دست کشیدم و با تصمیمی قهرمانانه از خانه بیرون زدم تا با مشت به او حمله کنم؛ البته به‌رغم بنیه‌ی خوب‌ام، مشت‌زن خوبی نیستم، به‌عکس ماکسیمویچ که گرچه کوتاه‌قد بود، با آن سینه‌ی فراخ به‌نظر می‌آمد که از چدن خام درست شده باشد. در فضای خالی خیابان هیچ اثری از زنم و رفتن او نبود، به‌جز دگمه‌ی شیشه‌ای‌اش که پس از سه سال نگه‌داری بی‌دلیل در جعبه‌ای شکسته‌ حالا توی گِل کنار خیابان افتاده بود. احتمالا همین دگمه جلو شکسته شدن دماغم را گرفت. با این‌همه، پس از مدت کمی تاوانِ کاری را که با من کرد پس داد. یک روز مردی پاسادینایی به من گفت که دوروبر سال 1945خانم ماکسیمویچ با نام دختریِ زبوروفسکی سر زا رفت. گویی زن‌ومرد به‌گونه‌ای خودشان را به کالیفرنیا رسانده بودند و نژادشناسان معروف آمریکایی با حقوقی بسیار خوب آن‌ها را به مدت یک‌سال در پروژه‌ای آزمایشی به‌کار گرفته بودند. پروژه درباره‌ی واکنش نژاد انسان، به‌عنوان چهارپای دیرین، به رژیم غذایی موز و خرما بود. خبررسان، دکتری بود که قسم می‌خورد با چشم‌های خودش والچکای چاق و کلنل را که اکنون چاق‌تر و موهای‌اش هم سفید شده، دیده است. می‌گفت توی یکی از دست‌های‌شان میوه بود و دست دیگر آب و دست دیگر زیرانداز و دست چهارم چیزهای دیگر، و به‌همراه چهارپایان دیگر که از میان آدم‌های بدبخت و تهیدست انتخاب شده بودند، به‌سختی روی کف شسته شده‌ی اتاق‌های روشن می‌خزیدند. برای خواندن نتیجه‌ی این آزمایش‌ها همه‌ی مجله‌های مردم‌شناسی را ورق زدم، ولی گویی هنوز چاپ نشده. البته این آزمایش‌های علمی بعضی وقت‌ها طول می‌کشد تا به بار بنشینند. امیدوارم وقتی چاپ شد شرح و عکس هم داشته باشد، گرچه گمان نمی‌کنم که کتابخانه‌ی زندان چنین آثاری را در خود جای دهد. این یکی که من این روزها در آن زندانی شده‌ام، به‌رغم آن همه لطف و محبت وکیل‌ام، خود مثال خوبی برای نشان دادن وضعیت کتابخانه‌های زندان‌هاست. اینجا مثلا انجیل دارند که خب معلوم است، و هم‌چنین آثار دیکنز (سری خیلی قدیمی‌اش را از نشر جی‌. دبلیو دیلینگهم، نیویورک، سال 1887 که حتا سال‌اش با شماره‌های لاتین نوشته شده)؛ دایره‌المعارف کودکان (با عکس‌های قشنگی از دخترکان شلوارک‌پوشِ پیشاهنگ با موهای بور شفاف) و اعلام یک قتل از آگاتا کریستی. ناگفته نماند که اثری مثلا درخشان مثل ولگردی در ایتالیا نوشته‌ی پرسی الفینستون، نویسنده‌ی بازدید از ونیز چاپ بوستون سال 1868، و اثری کم‌وبیش جدید (1946) به نام افراد بلندآوازه‌ی سینما مثل بازیگران، تولیدکننده‌ها، نمایشنامه‌نویس‌ها به‌همراه عکس‌هایی از صحنه‌های فیلم‌های‌شان نیز در این کتابخانه یافت می‌شود. دیشب که این آخری را ورق می‌زدم، از قضا نگاهم روی چیزی خیره ماند که منطق‌دانان از آن بیزارند و شاعران عاشق آن. بیش‌تر آن صفحه را این‌جا بازنویسی می‌کنم:

    رولند پایم، متولد سال 1922 از لاندی، ماساچوست. دانش‌آموخته‌ی مدرسه‌ی تاتر السینور، دربی، نیویورک. در سان‌برست روی صحنه آمد و در کنار بسیاری از کارهای‌ دیگر، دو بلوک از این‌جا، دختری سبزپوش، شوهری گیج، قارچ عجیب، بزن و برو، جان لاولی و در رویای تو بودم را بازی کرده است.

    کلیر کوئلتی، نمایش‌نامه‌نویس آمریکایی. متولد سال 1911 از اوشن‌سیتی، نیویورک.

    دانش‌آموخته‌ی دانشگاه کلمبیا. از کار در آگهی به نمایش‌نامه‌نویسی رسید. نویسنده‌ی نیمف کوچک، بانویی عاشق آذرخش (در همکاری با وی‌وین دارک‌بلوم) عصر سیاه، قارچ عجیب، عشق پدرانه و چیزهای دیگر. نمایش‌نامه‌هایی که برای بچه‌ها نوشته فراوان و درخور توجه‌اند. نیمف کوچک (1940) در فصل زمستان، به شعاع چهارده هزار مایل روی صحنه رفت و پیش از آن‌که به نیویورک برسد،280 بار بازی شد.

    سرگرمی‌های این نویسنده: ماشین‌های سرعت، عکاسی، حیوانات دست‌آموز.

    دُلورس کویین، متولد سال 1882 از دیتون، اوهایو. دانش‌آموخته‌ی آکادمی آمریکا. اولین بار در سال ۱۹۰۰ در اتاوا روی صحنه رفت. کارش را در سال 1904 در نیویورک با نمایش هرگز با غریبه‌ها حرف نزن آغاز کرد. (در فهرست 30 نمایش بعدی) ظاهر نشد.

    این‌که اسم معشوق نازنین من به این عجوزه‌ی بازیگر چسبیده، هنوز هم مرا با دردی جانسوز تکان می‌دهد. شاید، او هم باید هنرپیشه می‌شد. متولد 1935. در نمایش‌نامه‌نویس  آدمکش ظاهر شد، (متوجه شدم که در پاراگراف پیش قلم‌ام لغزید و به‌جای ظاهر شد نوشتم ظاهر نشد، اما لطفا درست‌اش نکن، کلارنس) و هم‌چنین در کواین سواین، مجرم در کشتنِ محرم. آه، لولیتای من، فقط این کلمه‌ها برای‌ام مانده‌اند!

    ادامه دارد

     

    1ـ Marat ، رهبر انقلابی فرانسه در قرن هجدهم که شارلوت کوردی او را در وان حمام خانه‌اش به ضرب چاقو کشت. (م)

    2ـ Fridtjof Nansen (1930- 1861) مدیر مجمع ملل برای کمک به پناهندگان جنگ جهانی اول که یکی از نوآوری‌های‌اش صدور برگه‌ی هویت برای پناهندگان بود. به این برگه‌های هویت که در 50 کشور جهان به‌رسمیت شناخته می‌شد، گذرنامه‌ی نانسن می‌گفتند. (م)

    3ـ ناباکوف در برابر اسم Nansen واژه‌ی Nonsense را که در این‌جا به معنی به‌دردنخور است، آورده. (م)

    بخش پیشین را در اینجا می توانید بخوانید

    آخرین ویرایش: یکشنبه 27 آبان 1397 10:01 بعد از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • محمدMohammad آستانه اصل Astanehaslm چهارشنبه 24 آبان 1396 02:29 بعد از ظهر نظرات ()

    روز ملی کشتی در تقویم رسمی کشور ثبت شد

    زادروز جهان پهلوان تختی، به عنوان روز ملی کشتی در تقویم رسمی کشور ثبت شد.


    به گزارش "ورزش سه"، فدراسیون کشتی در چهار سال گذشته در تلاش بود تا روز پنجم شهریورماه زادروز جهان پهلوان غلامرضا تختی به عنوان روز ملی کشتی در تقویم رسمی کشور به ثبت برسد.


    این موضوع بارها از سوی فدراسیون کشتی و شخص رسول خادم با وزیر فعلی و قبلی ورزش در میان گذاشته و با موافقت آنها مواجه شد.


    به نظر می رسد بعد از گذشت چند سال بالاخره روز ملی کشتی در تقویم رسمی کشور از سال آینده ثبت خواهد شد.


    سید محمدرضا موالی زاده دبیر شورای فرهنگ عمومی کشور با تایید این خبر گفت: پنجم شهریورماه به عنوان روز ملی کشتی در تقویم رسمی کشور در سال 97 به ثبت رسید.

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 آبان 1396 02:30 بعد از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • محمدMohammad آستانه اصل Astanehaslm چهارشنبه 24 آبان 1396 01:37 بعد از ظهر نظرات ()

    جدول لیگ برتر (96-97) - جام خلیج فارس

    لیگ برتر جام خلیج فارس
    تیمبازیهابردمساویباختگل زدهگل خوردهتفاضل گلامتیاز
    1پارس جنوبی جم 117402291325
    2پرسپولیس 107211961323
    3پیکان 11722147723
    4پدیده 114522013717
    5فولاد 114521210217
    6سایپا 113531115-414
    7ذوب آهن 112721713413
    8صنعت نفت آبادان 104151011-113
    9تراکتورسازی 113351112-112
    10سپیدرود رشت 113351012-212
    11استقلال 1133569-312
    12نفت تهران 11335814-612
    13سپاهان 11254812-411
    14گسترش فولاد 11326615-911
    15استقلال خوزستان 11245817-910
    16سیاه جامگان 11146916-77
    آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 آبان 1396 01:38 بعد از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • محمدMohammad آستانه اصل Astanehaslm چهارشنبه 24 آبان 1396 01:02 بعد از ظهر نظرات ()

                                                     پژوهشکده اخلاق حرفه ­ای:این پژوهشکده در سال 1383 تاسیس شد 

    و تاکنون در صنایع مختلفی همچون معدن، خودرو، بانکداری و نفت به ارائه خدمات،

     آموزش و مشاوره پرداخته است. این پژوهشکده در زمینه علوم انسانی در حوزه­های

    مختلف اخلاق حرفه ­ای در دو رهیافت فردگرایانه­(اخلاق صاحبان مشاغل)­ و اخلاق

     سازمانی براساس مبانی نظری فلسفه اسلامی و آموزه­ های اسلامی به پژوهش می­ پردازد.

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 آبان 1396 01:04 بعد از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • محمدMohammad آستانه اصل Astanehaslm چهارشنبه 24 آبان 1396 12:58 بعد از ظهر نظرات ()

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 آبان 1396 01:01 بعد از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • محمدMohammad آستانه اصل Astanehaslm چهارشنبه 24 آبان 1396 12:57 بعد از ظهر نظرات ()

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 آبان 1396 12:58 بعد از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • محمدMohammad آستانه اصل Astanehaslm چهارشنبه 24 آبان 1396 12:55 بعد از ظهر نظرات ()

    ارتش زیمباوه «موگابه» را برکنار کرد


    خبرگزاری فارس: ارتش زیمباوه «موگابه» را برکنار کرد

    ارتش زیمباوه طی آنچه آن را انتقال نرم قدرت نامید، رئیس‌جمهور را برکنار کرد.

    به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری فارس، «زانو پی‌اف» حزب حاکم زیمباوه به کمک نظامیان ارتش، «رابرت موگابه» رئیس‌جمهور این کشور را از قدرت برکنار کرد.

    «امرسون منانگاگوا» معاون موگابه در این حزب، با ادعای اینکه هیچ کودتای نظامی صورت نگرفته، تاکید کرد یک انتقال قدرت نرم و بدون خون‌ریزی در حال اجرا است.

    منابع محلی می‌گویند موگابه و خانواده‌اش در بازداشت خانگی هستند. نیروی پلیس ملی از تمام افسرانی که در خدمت نبودند نیز خواست به سر پست‌های خود برگردند.

    به نوشته وبگاه روزنامه «گاردین» فرمانده ارتش زیمباوه در نطق تلویزیونی گفت: «ما فقط اطرافیان مفسد او که با جرم‌هایشان باعث آسیب اقتصادی و اجتماعی در کشور شده اند را هدف قرار داده ایم تا آنها را به دست عدالت بسپاریم.»

    وی ادامه داد: «رئیس جمهور موگابه و خانواده‌اش در سلامت هستند...به محض پایان ماموریت و نیل به اهداف، انتظار داریم تا اوضاع به حالت عادی بازگردد.»

    شب گذشته نظامیان ارتش به سمت شهر «هراره» پایتخت این کشور حرکت کردند و ساختمان شبکه دولتی ZBS زیمباوه را به اشغال خود درآورد‌ند. همزمان با حضور ارتش در پایتخت، صدای 3 انفجار در این شهر شنیده شد.

    این اقدام ساعاتی پس از آن صورت می‌گیرد که فرمانده ارتش زیمبابوه هشدار داد که اگر روند برکناری‌ها در حزب حاکم این کشور ادامه یابد، ممکن است نظامیان مداخله کنند. 

    منانگاوا هفته گذشته پس از اختلاف نظر با «گریس» همسر موگابه مورد توبیخ قرار گرفته و برکنار شد. گریس اصلی‌ترین گزینه جانشینی موگابه است، اما نظامیان که روابط نزدیکی با معاون برکنارشده دارند، از منانگاگوا حمایت می‌کنند.

    موگابه 93 ساله از سال 1987 به مدت 30 سال به عنوان رئیس جمهور بر زیمباوه حکومت کرده است.

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 آبان 1396 12:56 بعد از ظهر
    ارسال دیدگاه
  • محمدMohammad آستانه اصل Astanehaslm چهارشنبه 24 آبان 1396 12:44 بعد از ظهر نظرات ()
    North Korea's Kim trades missiles for tractors during testing lull 2 / 23

    After a summer filled with flaming rockets and an earth-shaking nuclear blast, North Korea's state media is portraying Kim Jong Un as a leader who has temporarily traded weapons for workshops.

    The new portrayal appears designed to build domestic support by delivering on promises to develop the economy alongside the nuclear programme and to reassure citizens amid tightening international sanctions.

    State media photos released on Wednesday showed Kim examining equipment at a tractor factory, test driving one of the vehicles and laughing with workers, the latest in a stream of photos in the past two months depicting a smiling Kim visiting farms and factories that make shoes, cosmetics, trucks.

    Between June 21 and Sept. 20, Kim did not conduct a single public activity related to the economy, instead focusing almost exclusively on appearances at events including missile tests or tours of weapons factories, according to data collected by South Korea's Ministry of Unification.

    The resumption of public, economic-related activities has coincided with a lull in missile testing. North Korea has not fired a rocket or tested a nuclear weapon since it launched a ballistic missile over Japan on Sept. 15.

    The break in testing matches lulls at similar times in past years and North Korea is almost certainly continuing its push for more capable nuclear weapons, South Korean officials say.

    But the renewed focus on economic development could be a bid to unify North Koreans and strengthen support for the leadership, said Baik Tae-hyun, a spokesman for South Korea's Unification Ministry.

    "While North Korea still shows the will to continue developing its nuclear and missile programme, their focus on the economy is also helping the North Korean people come together," Baik said.

    North Korea may be starting to feel the pinch of sanctions, tightened after its sixth and most powerful nuclear test in September, and its leadership could be under pressure to limit their impact, said Nam Sung-wook, a professor of North Korean studies at Korea University in Seoul.

    "Kim Jong Un has been simply doing what he does best - encouraging his people to achieve rapid economic growth and boost production," Nam said. "Taking care of the economy and his people are the top priorities."

    'VICIOUS SANCTIONS'

    Since taking the reins of the reclusive regime after the death of his father at the end of 2011, Kim has embraced a goal of simultaneously pursing economic development and advanced nuclear weapons.

    New U.N. Security Council sanctions in August and September banned imports of coal, textiles and seafood, while restricting oil shipments to the North.

    آخرین ویرایش: چهارشنبه 24 آبان 1396 12:48 بعد از ظهر
    ارسال دیدگاه